Περιπλανιέμαι....

Βραδιά σιωπηλή. Ο απόηχος της ημέρας που εκπλήρωσε το χρέος της και αποσύρθηκε κουρασμένη στα σπήλαια του ουρανού.
Νύχτα άχρωμη, άγευστη, από εκείνες που περνούν απαρατήρητες, γεμάτες από αμηχανία και ντροπή, περιμένοντας με λαχτάρα να τραγουδηθούν, να αγαπηθούν…
Και το φεγγάρι – μισό σήμερα – μάταια προσπαθεί με το αχνό και άβολο φως του να προσθέσει λίγο χρώμα ή έστω δυο-τρεις ματζόρε συγχορδίες στη σχεδόν πένθιμη χορωδία των άστρων.

Κι αυτό που δεν κατάφερε να κάνει το φεγγάρι και όλοι οι πλανήτες μαζί, επετεύχθη τόσο μα τόσο απλοϊκά και εύκολα μέσα σε λίγα λεπτά ανάσας και ζωής.

Το μόνο που έκανα ήταν να αφουγκραστώ με προσοχή τα διακριτικά βήματα της καθημερινότητας…Κι εκείνη με αντάμειψε, προσφέροντάς μου μια χαραμάδα στα μυστικά της κι ένα μικρό δείγμα από την άκαμπτη ευτυχία του μικρόκοσμου…και τα ειχα καταφερει,τους εκλεισα τη πορτα "τι να τη κανω τη πραγματικοτητα "τους λεω ''εγω εχω το ονειρο''...

Ένα βιολί που κλαίει με τέχνη, καθώς παλεύει να ανασάνει φυλακισμένο στο σώμα του κομματιού, μια χούφτα από ασημένιες σκέψεις που αναζήτησαν καταφύγιο στην τσέπη του παλτού μου, η μυρωδιά του Νοέμβρη που τρύπωσε κρυφά από το ανοιχτό παράθυρο στο σκοτεινό δωμάτιό μου, λίγες διάσπαρτες και απρόσμενες σταγόνες ερωτισμού και τρυφερότητας που μούσκεψαν τη στεγνή επιφάνεια του τραπεζιού…
Ήταν αρκετά. Έφταναν για να πυροδοτήσουν έκρηξη χρωμάτων και αισθήσεων.
Κι η νύχτα ξαφνικά απέκτησε νόημα, ουσία. Πνοή δική της κι όχι δανεική από απατηλά όνειρα και προσδοκίες μακρινές…

Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όχι εκεί ψηλά που κοιτάς. Εδώ, χαμηλά. Πίσω από τις τριανταφυλλιές, κάτω από το πέπλο της βουβής πραγματικότητας…

Μπορείς να φύγεις τώρα. Δε σε χρειάζομαι πια.
Πρέπει να μείνω μόνη.

Ζητούνται ευκαιρίες

Είμαι μάλλον κλειστοφοβική. Και κυρίως αγοραφοβική.

Όχι σε υπερβολικό βαθμό. Δηλαδή δεν παθαίνω υστερία κάθε φορά που μπαίνω σε κλειστό χώρο. Δεν αποφεύγω τα μέσα μαζικής μεταφοράς όπως ο διάολος το λιβάνι κι ούτε αλλάζω δρόμο όταν βλέπω ασανσέρ.
Μια μικρή ταχυπαλμία και σε ειδικές περιπτώσεις κρίσεις πανικού, χωρίς σοβαρό λόγο.
Όταν με γραπώσουν αυτές οι κρίσεις, δύσκολα ηρεμώ.

Τελευταία ανακαλύπτω ότι τον ίδιο πανικό με τα παρεπόμενα συμπτώματα νιώθω και σε στιγμές που ούτε σε κλειστό χώρο βρίσκομαι ούτε κόσμος πολύς αναπνέει και κινείται γύρω μου. Συνήθως είμαι μόνη.
Απλά νιώθω να πνίγομαι. Ανεβαίνουν οι σφυγμοί, καταπίνω δύσκολα, με πιάνουν ζαλάδες και μου έρχεται η έντονη επιθυμία να σωριαστώ στο πάτωμα (κάποιες φορές από το φόβο μου φαίνεται έχω και παραισθήσεις..)

Ξέρεις, πάντως, δεν με νοιάζει αν ξεγυμνωθώ μπροστά σου.
Η γύμνια είναι η αλήθεια μας, εξάλλου.

Με ρούχα τρέχουμε να την καλύψουμε για να δείχνουμε πιο όμορφοι, σαν κούκλες που το έσκασαν από βιτρίνες με φανταχτερά υφάσματα και παραφουσκωμένα, βασιλικά όνειρα.
Αλλά δε βρίσκω τίποτα πιο γοητευτικό από ένα σώμα ολόγυμνο, με όλες του τις ουλές και τις ελλείψεις.

Και δεν θα ντραπώ ούτε για μια στιγμή όταν εγώ θα γεμίζω σφηνοπότηρα με τις αλατισμένες αδυναμίες μου σε δάκρυα, διάφανη μπροστά σου, ενώ εσύ θα κοιτάς το ρολόι στον καρπό σου και θα κλειδώνεις το μοναδικό κουμπί του πουκαμίσου σου που τόλμησε να ξεφύγει από την τρύπα του.

Δεν...
Δεν...Δεν...
Τι άλλο να πω; Στέρεψα.

3 παρά. Ήρθε η ώρα για τα χάπια του τρίτου 8ώρου της ημέρας. Χάπια για το επίμονο κρυλόγημα τόσων εβδομάδων.

Χάπια α-λήθειας πουλάτε?

Σήμερα

...νιώθω σα να ερήμωσε ο κόσμος. Σα να έμεινα εγώ και...εγώ.
Κι όχι ότι δεν τα βρίσκουμε οι δυο μας. Ανέκαθεν τα πηγαίναμε περίφημα, έτσι δεν είναι..;

Αλλά, να. Απόψε δεν έχω όρεξη για σένα και μην με παρεξηγείς..

Απόψε ήθελα περισσότερο θόρυβο. Πιο μεγάλη κίνηση, πιο πολλές φωνές - τις δικές μου τις ακούω συνεχώς.
Τώρα, το αν θα προτιμούσα και συγκεκριμένες φωνές, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Κι ίσως δεν έχει και πολλή σημασία.

Ας ένιωθα βήματα στην πόρτα κι ας μην ήταν τα δικά σου..

Ράγισμα

Απόψε.

Ανάμεσα σε κόκκινα χαμόγελα και δυνατά αρώματα της γόησσας της νύχτας, γύρω από πυκνούς καπνούς ζωής, μια τόση δα φράση ήρθε με ταχύτητα και τρύπησε το μέσα μου.

Ήταν η αλήθεια σου.

Μου ρούφηξε τη ζέστη - όση είχα τέλος πάντων..
Με βρήκε παντελώς απροετοίμαστη.
Και δεν έφταιγαν μόνο οι λέξεις. Ήταν η απόφασή σου να τις βάλεις αυτόματα σε σειρά και να μπογιατίσεις το εσωτερικό σου.

Ήταν η δήλωση που τράβηξες από τα δόντια σου και την ακούμπησες στο δίσκο.
Κι ήταν αυτό που εγώ δύσκολα θα έβρισκα το κουράγιο να κάνω.

Κι από εκεί που το μυαλό μου είχε φισκάρει με άλλου είδους μαχαίρια...μέσα σε δυο δευτερόλεπτα ήρθαν τούμπα οι λεπίδες.

Τόσο που - είμαι σίγουρη - αν άκουγαν οι ουρανοί αυτό που εξαντλημένο έφτασε στα δικά μου αυτιά....θα ελευθέρωναν κεραυνούς και βροχής ποτάμια.

Για αλλού βάδιζα κι αλλού βρέθηκα.

Ας είναι. Δικό σου.

Τρέχω αλλα δε φτάνω

Τις τελευταίες μέρες ένιωσα στο πετσί μου τι πάει να πει συρρικνωμένος χρόνος. Βέβαια εγώ και τα ρολόγια ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά. Μου προκαλούσαν επιπρόσθετο άγχος με αυτό το σπαστικό τικ-τακ όλη την ώρα. Και στο δωμάτιο αποφεύγω να βάζω ρολόι κι αν τελικά βάλω, οι μπαταρίες του το βράδυ θα βγουν να πάρουν αέρα και το ρολόι θα κοιμηθεί μαζί μου. Διαφορετικά εκείνο θα τικταρίζει κι εγώ θα κάνω πρόβες για νυχτερίδα..
Παρόλα αυτά, ελάχιστες φορές έπαψα να έχω την αίσθηση του χρόνου. Δεν καταφέρνω διόλου συχνά να τον βγάλω από το μυαλό μου και να αφεθώ στο κενό, στο τίποτα. Ίσως γιατί από πολύ νωρίς άρχισα να νιώθω ότι ο χρόνος μας είναι λίγος. Κι έτσι, εκείνος έτρεχε μπροστά κι εγώ λαχανιασμένη προσπαθούσα από πίσω να τον φτάσω..(βλέποντάς το έτσι γραμμένο κι αφού το ξανασκέφτομαι λίγο, πρέπει να είμαι πολύ ηλίθια..)

Τώρα, λοιπόν, διανύω μια περίοδο που το σπίτι μου δεν με βλέπει σχεδόν καθόλου, οι φίλοι και λοιποί μπαίνουν σε σειρά προτεραιότητας, αναγκαστικά..(σήμερα έχω τον τάδε, αύριο τον δείνα κι έτσι), το διάβασμα περιμένει υπομονετικά να έρθει η "τελευταία στιγμή", που λέγαμε, για να λάβει την τιμητική του κι εγώ την είδα Βέγγος και αποφασισμένη να τα προλάβω όλα. Ή έστω, να προσπαθήσω να τα προλάβω όλα. Τώρα το αποτέλεσμα υποψιάζομαι - ναι, ναι, καλά κάνεις - ότι θα μπάζει από κανα δυο τρυπούλες, αλλά τουλάχιστον δεν αισθάνομαι τη σπαρίλα των προηγούμενων μηνών, όταν περνούσα μέρες ολόκληρες χωρίς να βγω από το σπίτι, μέχρι που με τραβούσαν.

Και φυσικά όλα αυτά για λίγο ακόμη, μέχρι να βρω τους πραγματικούς ρυθμούς μου και να επιστρέψει στο σπίτι η καθημερινότητά μου που την έστειλα απόδημη για κάποιο διάστημα, ώσπου να της διακοσμήσω στην εντέλεια το δωμάτιο.

Κι όταν θα μυρίσω το άρωμά της, τότε θα είμαι πιο ήρεμη. Κι όλα θα μπουν σε τάξη.