Ειναι αυτες οι νυχτες τελικα που βλεπεις καθαρα,το χρωμα που εχουν τα ματια της μοναξιας.Ιδιο ακριβως οπως οι σταχτες απο τα ονειρα.

Αλκυόνη Παπαδάκη

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Περιπλανιέμαι....

Βραδιά σιωπηλή. Ο απόηχος της ημέρας που εκπλήρωσε το χρέος της και αποσύρθηκε κουρασμένη στα σπήλαια του ουρανού.
Νύχτα άχρωμη, άγευστη, από εκείνες που περνούν απαρατήρητες, γεμάτες από αμηχανία και ντροπή, περιμένοντας με λαχτάρα να τραγουδηθούν, να αγαπηθούν…
Και το φεγγάρι – μισό σήμερα – μάταια προσπαθεί με το αχνό και άβολο φως του να προσθέσει λίγο χρώμα ή έστω δυο-τρεις ματζόρε συγχορδίες στη σχεδόν πένθιμη χορωδία των άστρων.

Κι αυτό που δεν κατάφερε να κάνει το φεγγάρι και όλοι οι πλανήτες μαζί, επετεύχθη τόσο μα τόσο απλοϊκά και εύκολα μέσα σε λίγα λεπτά ανάσας και ζωής.

Το μόνο που έκανα ήταν να αφουγκραστώ με προσοχή τα διακριτικά βήματα της καθημερινότητας…Κι εκείνη με αντάμειψε, προσφέροντάς μου μια χαραμάδα στα μυστικά της κι ένα μικρό δείγμα από την άκαμπτη ευτυχία του μικρόκοσμου…και τα ειχα καταφερει,τους εκλεισα τη πορτα "τι να τη κανω τη πραγματικοτητα "τους λεω ''εγω εχω το ονειρο''...

Ένα βιολί που κλαίει με τέχνη, καθώς παλεύει να ανασάνει φυλακισμένο στο σώμα του κομματιού, μια χούφτα από ασημένιες σκέψεις που αναζήτησαν καταφύγιο στην τσέπη του παλτού μου, η μυρωδιά του Νοέμβρη που τρύπωσε κρυφά από το ανοιχτό παράθυρο στο σκοτεινό δωμάτιό μου, λίγες διάσπαρτες και απρόσμενες σταγόνες ερωτισμού και τρυφερότητας που μούσκεψαν τη στεγνή επιφάνεια του τραπεζιού…
Ήταν αρκετά. Έφταναν για να πυροδοτήσουν έκρηξη χρωμάτων και αισθήσεων.
Κι η νύχτα ξαφνικά απέκτησε νόημα, ουσία. Πνοή δική της κι όχι δανεική από απατηλά όνειρα και προσδοκίες μακρινές…

Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όχι εκεί ψηλά που κοιτάς. Εδώ, χαμηλά. Πίσω από τις τριανταφυλλιές, κάτω από το πέπλο της βουβής πραγματικότητας…

Μπορείς να φύγεις τώρα. Δε σε χρειάζομαι πια.
Πρέπει να μείνω μόνη.

2 σχόλια:

Ghostdog είπε...

Καλησπέρα!!
Στις αναζητήσεις-περιπλανήσεις, στις ήττες μα και στις πολύ μεγάλες χαρές, είναι που χρειάζομαστε χρόνο...

Θέλω Χρόνο να τριφτώ με την μοναξιά μου και να ορίσω άκρως ντετερμινιστικά την...ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ μου...
Να κάνω κτήμα τα βιώματα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με κατακλύζουν.

Κάπου εκεί, το όνειρο αποκτά την επιθυμητή υπόσταση και σου επιτρέπει να απολαύσεις την μαγεία στην ολότητά της...
Κάπου εκεί το μυαλό και οι σκέψεις σου, βάζουν στην νύχτα φωτιά μα και θέτουν την ζωή σου σε μία διαφορετική τροχιά...

Πολύ ωραίο κείμενο, ευαίσθητα γραμμένο με γλαφυρα αποτυπωμένες σκέψεις και εικόνες.
Εκκωφαντικός σχεδόν και ο πένθιμος "ήχος της σιωπής" που επέλεξες να συνοδεύσει τις σκέψεις σου...
Συγγνώμη για την πολυλογία.
ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ

Evita είπε...

Σε ευχαριστώ και πάντα ευπρόσδεκτα τα σχολιά σου!